بدون شرح

 

   

        

          دلخوش از آنیم که حج می رویم
                        غافل از آنیم که کج می رویم 

      

            کعبه به دیدار خدا می رویم 
                    او که همین جاست.... کجا می رویم ؟

            

            حج به خدا جز به دل پاک نیست 
                        شستن غم از دل غمناک نیست

      

           دین که به تسبیح و سر و ریش نیست
                        هرکه علی گفت که درویش نیست

               

             صبح به صبح در پی مکر و فریب
                         شب همه شب ناله و امن یجیب

                 

                پینه به پیشانی ما گر نشست

               مهر ریایی است كه بر چهره است.....

 

|+|

 

     ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت
                         و  نکاري گلمن علف هرز در آن میروید
       زحمت کاشتن یک گل سرخ
               کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است 

            

                

مجتبی کاشانی(متولد ۱۳۲۷ - مشهد)متخلص به سالک از جمله

افرادی بود که برای بلوغ فرهنگ مدیریت در ایران تلاش فراوان کرد.

وی پس از سالها مطالعه دربارهٔ مدیریت در کشور ژاپن نظریه‌ای را ارائه

 داد که از آن به عنوان «نقش دل در مدیریت» یاد می‌شود.

  او در نظریه‌اش تاکید می‌کند که انسان سه مرکز یا عامل برای انجام

 کار دارد. جسم ، دل  و مغز او که هر سه، در بوجود آمدن نتیجهٔ کار

نقش دارند و از فعالیت هریک فرآورده‌ای حاصل می‌شود:

فرآوردۀ دل: انگیزه

فرآوردۀ مغز : اندیشه

فرآوردۀ جسم : کار عملیاتی و فیزیکی

او علاوه بر بنیان گذاشتن «جامعه یاوری فرهنگی» که در زمینهٔ حمایت از

کودکان محروم و مدرسه‌سازی در جنوب خراسان یا به قول خودش

«از خواف تا ابیانه» فعالیت می‌کند، در زمینهٔ مدیریت منابع انسانی نیز

 مطالعاتی انجام داد.

از او کتاب‌هایی با نام‌های «باران عشق»، «روزنه»، «به آیندگان»، «پدیده»،

«از خواف تا ابیانه»، «سفرنامهٔ خواف»، «خویش را باور کن» و

«از گاراژ تا کلینیک»  و آثاری به شعر و نثر  به یادگار مانده‌اند.

او مدیر فیلسوف بود و شاعر. و سرانجام در غروب پاییـزی 23 آذرماه 1383

 جان به جان آفرین تسلیم کرد و روح سراسر عشق و ایمانش به آسمان

 ابدیت پرواز كرد.

نمونه‌هایی‌ از شعر مجتبی کاشانی:

 

زير باران بيا قدم بزنيم

  زير باران بيا قدم بزنيم
         حرف نشنيده اي به هم بزنيم

   نوبگوييم و نو بينديشيم 
          عادت كهنه را به هم بزنيم

      و ز باران كمي بياموزيم
           كه بباريم و حرف كم بزنيم

       كم بباريم اگر، ولي همه جا
               عالمي را به چهره نم بزنيم

        سخن از عشق خود به خود زيباست 
              سخن هاي عاشقانه اي به هم بزنيم

         قلم زندگي به دل است 
               زندگي را بيا رقم بزنيم

        سالكم قطره ها در انتظار تواند
                     زير باران بيا قدم بزنيم

 بیاموز

  گلم از خود رهیدن رابیاموز
       به سر منزل رسیدن را بیاموز

    مجال تنگ و راهی دور درپیش
                  به پاهایت دویدن را بیاموز

    زمین بی عشق خاكی سرد ومرده ست
                  به قلب خود تپیدن را بیاموز

     جهان جولانگهی همواره زیباست
            به چشمت خوب دیدن را بیاموز

      بیاموز، آفریدندت توانا
              توانا، آفریدن را بیاموز

     تو اهل آسمانی ای زمینی
                 به بال خود پریدن را بیاموز

    صدایت می كنند از عالم عشق
            به گوش جان شنیدن را بیاموز

     نسیمی باش و از بادبهاری
               سحرگاهان وزیدن را بیاموز

          تو ابر رحمتی ، گاهی فرو ریز
                     ز اشك خود چكیدن را بیاموز

        گذارت گر ز راهی پر گل افتاد
              به دست خود نچیدن را بیاموز

      به عاشق غمزه و غم میفروشند
                      تو از اول خریدن را بیاموز

        سبك همواره بار زندگی نیست
                 به دوش خود كشیدن را بیاموز

        كمانت می كند این بارسنگین
                      تو از اول خمیدن را بیاموز

         جهان از هر دو دارد ،شادی و غم
                           شكیب داغ دیدن را بیاموز

    به دنیا دل سپردن نیست دشوار
                         ز دنیا دل بریدن را بیاموز

           نیاسودن به دوران جوانی
                     به پایان آرمیدن را بیاموز

  به جولان در سخن سالك مپرداز

                         دمي در خود خزيدن را بیاموز

 

عشقبازي به همين آسانيست

 عشقبازي به همين آسانيست
     كه گلي با چشمي
         بلبلي با گوشي
      رنگ زيباي خزان با روحي
      نيش زنبور عسل با نوشي

     كار همواره باران با دشت
          برف با قله كوه
             رود با ريشه بيد
         باد با شاخه و برگ
             ابر عابر با ماه
        چشمه اي با آهو
             بركه اي با مهتاب
                و نسيمي با زلف
                     دو كبوتر با هم
         و شب و روز و طبيعت با ما

   عشقبازي به همين آسانيست
          شاعري با كلماتي شيرين
      دست آرام و نوازش بخش بر روي سري
        پرسشي از اشكي
          و چراغ شب يلداي كسي با شمعي
           و دل آرام و تسلا
            و مسيحاي كسي يا جمعي

      عشقبازي به همين آسانيست
         كه دلي را بخري بفروشي مهري
            شادماني را حراج كني
            رنجها را تخفيف دهي
         مهرباني را ارزاني عالم بكني
            و بپيچي همه را لاي حرير احساس
           گره عشق به آنها بزني
               مشتريهايت را با خود ببري تا لبخند

      عشقبازي به همين آسانيست
           هر كه با پيش سلامي در اول صبح
          هر كه با پوزش و پيغامي با رهگذري
        هر كه با خواندن شعري كوتاه با لحن خوشي
        نمك خنده بر چهره در لحظه كار
           عرضه سالم كالايي ارزان به همه
         لقمه نان گوارايي از راه حلال
         و خداحافظي شادي در آخر روز
         و نگهداري يك خاطر خوش تا فردا
           و ركوعي و سجودي با نيت شكر

 
           عشقبازي به همين آسانيست.

 

آبادتر آزادتر

   سرو از این آزادتر می خواستم

              باغ از این آبادتر می خواستم

     شاخ شمشاد ارمغان آورده ای

           شاخه ای شمشادتر می خواستم

     زلفکی قدری سپردی دست باد

               زلف از این بر بادتر می خواستم

      صید دلها می کند چشمان تو

            چشم از این صیادتر می خواستم

     دل به شیرین می دهی با شرط وصل

                  یار از این فرهادتر می خواستم

    کوه را کندی ولی بی نقش عشق

              عاشقی استادتر می خواستم

     نغمه هایت را فراقی کرده ای

          نغمه هایی شادتر می خواستم

      شعر «سالک» گرچه فریاد دل است

                شعر از این فریادتر می خواستم

باقی‌ اشعار در ادامه مطلب 

|+|

  عجب صبري خدا دارد !

   اگر من جاي او بودم  به عرش كبريايي،

      با همه صبر خدايي تا كه مي ديدم عزيز نابجايي،

          ناز بر يك ناروا گرديده خواري مي فروشد

   گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه ميكردم .....

 

                

 

رحیم معینی کرمانشاهی خالق اثر معروف

 "عجب صبری خدادارد" نقاش، روزنامه نگار، نویسنده، شاعر

و ترانه سرا در ۱۵ بهمن ۱۳۰۴ یا ۱۳۰۱ در کرمانشاه دیده به

 جهان گشود.

 وی از سال ۱۳۴۱ به کار نقاشی پرداخت و در این راه پیشرفت

کرد و تابلوهایی نیز به یادگار گذارد که از جمله تابلو حضرت

مسیح (ع) با کار سیاه قلم است . قسمتی از آثار ادبی و

اجتماعی او در روزنامۀ سلحشوران غرب به چاپ رسید و

 داستان اختر و منوچهر را در چهار تابلو به رشتۀ  نظم کشید

 و در آن حقایقی از اجتماع زمان را مجسم کرد.

وی شاعری توانا و خوش ذوق و دوست داشتنی است

و ضمن سرودن شعر چندی به تصنیف سازی پرداخت و

 تصانیف او که توسط خوانندگان رادیو خوانده می شد از

 شهرت به سزایی برخوردار گردیدکه ازآثاراو می توان به،

 به یاد کودکی، نگرانم، رفتم که رفتم (آهنگ ها ازعلی تجویدی)،

 شب زنده داری وطاووس(آهنگ ها ازپرویزیاحقی)،

ازتو گذشتم (آهنگ ازحبیب الله بدیعی)  اشاره کرد..

وی در کنار استاد تجویدی ۴۰ ترانهٔ ماندگار بر جای گذاشته و با

اساتیدی چون پرویز یاحقی و همایون خرم نیز همکاری داشته

از آثار او چهار مجموعۀ شعر به نامهای: ای شمع ها بسوزید،

فطرت، خورشید شب و حافظ برخیزطبع و نشر شد.

 استاد معینی کرمانشاهی قبلا "عشقی" و بعد از مدتی

"شوقی" و سپس "امید" و بالأخره "معینی" را  برای تخلص

برگزید.

 

 چند نمونه از اشعار استاد معینی کرمانشاهی

 

  مرغ محبت


مرغ محبتم من ، كي آب و دانه خواهم
           با من يگانگي كن ، يار يگانه خواهم


  شمعي فسرده هستم ، بي عشق مرده هستم
                 روشن گرم بخواهي سوز شبانه خواهم


   افسانه محبت ، هر چند كس نخواند
          من سر گذشت خود را ، پر زين فسانه خواهم


     بام و دري نبينم ، تا از قفس گريزم
                  بال و پري ندارم ، تا آشيانه خواهم


    تا هر زمان به شكلي ، رنگي بخود نگيرم
                     جان و تني رها از ، قيد زمانه خواهم


                    مي آنقدر بنوشم ، تا در رهت چو بينم
                        مستي بهانه سازم ، گم كرده خانه خواهم


    گر شاخه اميدم بشكسته ريشه دارم
          باران رحمتي كو ، كز نو جوانه آرم

 

 

  سبکبال

    گر چه آسایش ندارم از کسی‌ خواهش ندارم

                    موج دریای وجودم یکدم آرامش ندارم

 

     سیلم و ویران نسازم  برقم و خرمن نسوزم

             ماهم و در پشت ابرم  مهرم و تابش ندارم

 

      چون زنم چنگی به دلها ! من که با سردی بنالم

        چون نهم پایی‌ به بزمی! من که آلایش ندارم

 

    با من از هستی‌ چه گویی ؟ره در این حکمت نبردم

              کودکی هستم که شوق مکتب و دانش ندارم

 

       با تو‌ای رنگ و ریا بین من ره خلوت نپویم

             با تو‌ای دنیای بزرجومن سر سازش ندارم

 

    گر سیه بختم چو شمعی گریه‌ام هرگز نبینی

         گر سبکبالم چو کاهی ،کوهم و کاهش ندارم

 

           روزگارا هر چه خواهی‌ نامرادی را فزون کن

           من که بر این دست هستی‌ چشم آسایش ندارم

 

  جنگل

  هلا،ای شیر پیر بندی،از ژرفای دام خویشتن فریاد کن،

تا روبهان بی مبارز مانده در میدان

برون ریزند ،از جنگل.                       

درختان را سیه می بینم از زاغان

تو نیز ای مرغ عشق و آرزو،

با نغمه های چنگی ژولیده مو،هوئی بکش

کاین جغد های شوم،

برخیزند از جنگل.         

نمیاید چرا از دانه زنجیر پای شیرها بانگی؟

که میمونها ز وحشت ،جست و خیزی کرده

بگریزند ،از جنگل.        

نمیاید چرا از جنگلی مردان،

که بریان از تف خورشید نیرنگند فریادی؟

که صیادان پر آز و هوس،با کوله پشتی ها

بپرهیزند ،از جنگل.   

برآ،ای سهمگین باد شبهای پاییزی،

که آتش زا کند هیزم شکن،این بیشه های خشک را،

بنگر بجای نره شیران،

اینزمان خوکند و ،یاغوکندو،یا گرگان مفلوکند و،

لبریزند از جنگل!          

تبر بردار و دست و پنجه با کفتار ها آغاز کن،ای جنگی جنگل نشین

کز صخره های رود جوشان حوادث،دمبدم مردان جنگی میرسد ،

تا همصدا ،با شیر های خفته و فیلان آشفته،

جهانی را بشورانند و کژدمها و افعی ها و ماران را،بدریاها،

فرو ریزند از جنگل        

از آن پس شیر،آزادانه با یال و دم افشانده میغرد

که ای درندگان ،هر یک بحد سیری خود پنجه اندازد

مبادا ،آبروی ما وحوش جنگلی ،در پیش انسانهای

 دائم گرسنه در شهرها ریزد،

چوما کز حرص انسانی گریزانیم،

     آنان سر بر این قانون فرود آیند و

    نگریزند از جنگل......

 

باقی‌ اشعار در ادامه مطلب

 

|+|

 

       " آخرین شعر با یاد تو " از سروده‌های خسرو نکونام

      یک شعر لطیف و احساسی‌ که چون  دوستش دارم

                                                    اینجا می‌‌نویسم

 

 

    بخوان این آخرین شعری که با یاد تو می گویم
                و با هر جمله ای صد ژاله می ریزم

   که آن تک لاله ی گلزار اُلفت را
                   دگر هرگز نمی بویم

    چو می دانم تورا زین پس نخواهم دید
         و دیگر من گلی از باغ گل هایت نخواهم چید

    قلم گویی که با اکراه می لغزد
                  و از وحشت چه می لرزد
      تو گویی این قلم از واژه ی بدرود می ترسد

   بخوان این آخرین شعری که با یاد تو می گویم

   دو چشمم خیره بر یک نقطه از دیوار
           نگاهم مات و بی روح است
                  و دل سرشار اندوه است

    که از این پس رخ زیبای تو
         تصویر قاب چشم مشتاقم نخواهد بود

   دو صد لعنت بر این بدرود
      بدان شاید که در شعرم نگنجی باز
             و با مرغی دگر شاید کنی پرواز

              ولی من آشیان عشق پاکت را
       به رسم یادگاری پاس خواهم داشت
   و در هر گوشه اش تک بوته های یاس خواهم کاشت

    منم شاید زمانی با دلی دیگر در آمیزم
               و شاید تا ابد از عشق بگریزم

              ولی نام تورا از هر درخت مهر
                        که در باغ دلم روید درآویزم

         به یادت باز می گریم
                  به یادت باز می خندم

     ولی من روزن آن خاطرات با تو بودن را
                          بدان هرگز نمی بندم

    بخوان این آخرین شعری که با یاد تو می گویم

      اگر در این زمان دنیا غم انگیز است
            اگر گلزار عشق و مهر هم در خواب پاییز است

     به جان من آرزو دارم
            که فردا در دل پاک و پر از مهرت

        نسیمی خوش،معطر از بهار آید
                 دوباره لاله ی عشقی ببار آید

   خداحافظ تورا زین پس درون سینه می جویم
          بخوان این آخرین شعری که با یاد تو می گویم...
  

|+|

مبادا سینه ات خالی‌

 

               

 

مبادا سینه ات از عطر هذیانی گلبرگی

 

             که روی سنگفرش کوچه ها

 

                        جاریست ، خالی‌ باد

 

    مبادا واگذاری

 

   خلوت ورد سحرگاهان و انس پاک باران را

 

                            به خورشیدی مقوایی

 

        و شنگرف گل مصنوعی گلخانه‌های بی‌ بهاران را

 

         به عطر ارغوان ، در سینه صحرا

 

              که می‌‌خواند به گوش لاله ها

 

                                            آوای لالایی

 

            مبادا سینه ات خالی‌

 

                         ای جاری شعر من

 

          من و تو شاهد افسردگی خوشه باران

 

          به روی چلچراغ کاج‌ها و کاخ‌های شیشه‌ای بودیم

 

        من و تو خشم دندان را

 

     به تفتیده جگرهای قرون رویش هرزه علفهایی

 

                  که روییدند و روییدند و روییدند

 

                                                   می‌ سودیم

 

    من و تو سر به بالین غرور و انزوای خویشتن بودیم

 

                              من و تو با غرور کوچه روییدیم

 

             مبادا سینه ات خالی‌

 

                            ای جاری شعر من

 

                                 مبادا سینه ات خالی‌......

 

|+|

وطن

 

    

    

         وطن

 

شبی دل بود و دلدار خردمند

               دل از ديدار دلبر شاد و خرسند

         که با بانگ بنان و نام ايران

               دو چشمم شد ز شور عشق گريان

      چو دلبر شور اشک شوق را ديد

                به شيرينی زمن مستانه پرسيد

           بگو جانا که مفهوم وطن چيست

             که به مهرش دلی گر هست دل نيست

             به زير پرچم ايران نشستيم

                        و در را جز به روی عشق بستيم

             به يمن عشق در ناب سفتم

                        و در وصف وطن اينگونه گفتم

          وطن خاکی سراسر افتخار است

                   که از جمشيد و از کی يادگار است

             وطن يعنی نژاد آريايی

                  نجابت مهرورزی با صفايی

          وطن خاک اشوزرتشت جاويد

               که دل را می برد تا اوج خورشيد

              وطن يعنی اوستا خواندن دل

                            به آيين اهورا ماندن دل

            وطن تير و کمان آرش ماست

                  سياوشهای غرق آتش ماست

            وطن منشور آزادی کورش

               شکوه جوشش خون سياوش

              وطن نقش و نگار تخت جمشيد

                           شکوه روزگار تخت جمشيد

           وطن فردوسی و شهنامه اوست

                       که ايران زنده از هنگامه اوست

              وطن آوای رخش و بانگ شبديز

                           خروش رستم و گلبانگ پرويز

             وطن شيرين و خسرو پرور ماست

                 صدای تيشه ها افسونگر ماست

                 وطن چنگ است بر چنگ نکيسا

                                سرود باربدها خسرو آسا

          وطن يعنی سرود رقص آتش

                به استقبال نوروزی فره وش

              وطن يعنی درختی ريشه در خاک

                            اصيل و سالم و پر بهره و پاک

              وطن يعنی سرود پاک بودن

                           نگهبان تمام خاک بودن

                 وطن را لاله های سرنگون است

                     که از خون شهيدان لاله گون است

                   وطن شوش و چغارنبيل و کارون

                              ارس زاينده رود و موج جيهون

                  وطن خرم ز دين بابک پاك

                که رنگين شد ز خونش چهره خاک

              وطن يعقوب ليث آرد پديدار

                       و يا نادر شه پيروز افشار

         به يک روزش طلوع مازيار است

              دگر روزش ابومسلم به کار است

            وطن يعنی صفای روستايی

                  زلال چشمه های بی ريايی

               وطن يعنی دو دست پينه بسته

                       به پای دار قالی ها نشسته

            وطن يعنی هنر يعنی ظرافت

                          نقوش فرش در اوج لطافت

           وطن در هی هی چوپان کرد است

                    که دل را تا بهشت عشق برده است

         وطن يعنی تفنگ بختياری

                  غرور ملی و دشمن شکاری

          وطن يعنی بلوچ با صلابت

                  دلی عاشق نگاهی با مهابت

             وطن يعنی خروش شروه خوانی

                     ز خاک پاک ميهن ديده بانی

                 ز عطر خاک ميهن گر شوی مست

                            کوير لوت ايران هم عزيز است

           وطن يعنی بلندای دماوند

                     ز قهر ملتش ضحاک در بند

        وطن يعنی سهند سرفرازی

                   چنان ستارخانش پاکبازی

             مرا نقش وطن در جان جان است

                  همان نقشی که در نقش جهان است

             وطن يعنی سخن يعنی خراسان

                     سرای جاودان عشق و عرفان

         وطن گلواژه های شعر خيام

                     پيام پر فروغ پير بسطام

               وطن يعنی کمال الملک و عطار

                      يکی نقاش و آن يک محو ديدار

              در اين ميهن دو سيمرغ است در سير

                          يکی شهنامه ديگر منطق الطير

                 يکی من را زدشمن می رها ند

                              يکی دل را به دلبر می رساند

             خراسان است و نسل سر بداران

                            زجان بگذشتگان در راه ايران

               وطن خون دل عين القضاتست

                                نيايشنامه پير هراتست

         وطن يعنی شفا قانون اشارات

                    خرد بنشسته در قلب عبارات

          نظامی خوش سرود آن پير کامل

                       " زمين باشد تن و ايران ما دل"

         وطن آوای جان شاعر ماست

                   صدای تار بابا طاهر ماست

         اگر چه قلب طاهر را شکستند

              و دستش را به مکر و حيله بستند

                ولی ماييم و شعر سبز دلدار

                            دو بيت طاهر و هيهات بسيار

                   وطن يعنی تو و گنجينه راز

                            تفال از لسان الغيب شيراز

             وطن آوای جان می پرستان

                         سخن از بوستان و از گلستان

              وطن دارد سرود مثنوی را

                           زلال عشق پاک معنوی را

            تو دانی مولوی از عشق لبريز

                       نشد جز با نگاه شمس تبريز

                وطن يعنی سرود مهربانی

                            وطن يعنی شکوه همزبانی

              وطن يعنی درفش کاويانی

                          سپيد و سرخ و سبزی جاودان

        وطن شور و نشاط هستی ما

                    وطن ميخانه ما مستی ما

                وطن دار الفنون ميرزا تقی خان

                          شهيد سرفراز فين کاشان

             وطن يعنی بهارستان ، مصدق

                       حضوری بی ريا چون صبح صادق

                ز خاک پاک ها پروين بخيزد

                         بهار پير مهر آين بخيزد

         که از جان ناله با مرغ سحر کرد

                        دل شوريده را زير و زبر کرد

           وطن يعنی صدای شعر نيما

                      طنين جان فزای موج دريا

                    وطن يعنی خزر، صياد ، جنگل

                            خليج فارس ، رقص نور ، مشعل

                       وطن يعنی تجلی گاه ملت

                                        حضور زنده آگاه ملت

              وطن يعنی ديار عشق و اميد

                          ديار ماندگار نسل خورشيد

                     کنون ای هموطن ، ای جان جانان

                           بيا با ما بگو پاينده ايران

                                          

|+|

 

  

  اگه خاک من از دست بره،جایی ندارم

                            دلم میمیره از غصه دیگه نایی ندارم

 

           بجز نام تو ای نام وطن،ای موطن من

                               دگر بر روی لب های خود آوایی ندارم

 

 

           

 

حسین پژمان بختیاری متولد متولد سال ۱۲۷۹

 

هجری شمسی در تهران از شاعران ایرانی عصر قاجار

 

 و دورهٔ پهلوی بود.او در شهر خویش به لقب پژمان تخلص

 

 می‌کرد.او فرزند علیمرادخان بختیاری بود.مادر او نیز دارای

 

ذوق و قریحه ادبی بود و عالمتاج قائم مقامی (ژاله) نام

 

داشت.نسب پژمان بختیاری از سمت مادری به قائم مقام

 

 فراهانی می‌رسد.او در روز شنبه دوم آذر ماه سال ۱۳۵۳

 

 هجری شمسی در تهران درگذشت.

 

 

  ۲ نمونه از اشعار پژمان بختیاری

 

 

مهر ایران زمین

     اگر ایران به جز ویران سرا نیست
              من این ویران سرا را دوست دارم

          اگر تاریخِ ما افسانه رنگ است
              من این افسانه ها را دوست دارم

         نوای نای ما گر جانگداز است
                   من این نای و نوا را دوست دارم

            اگر آب و هوایش دلنشین نیست
                     من این آب و هوا را دوست دارم

 

       به شوق خار صحراهای خشکش
                  من این فرسوده پا را دوست دارم

               من این دلکش زمین را خواهم از جان
                          من این روشن سما را دوست دارم

                 اگر بر من ز ایرانی رود زور،
                     من این زورآزما را دوست دارم

                        اگر آلوده دامانید، اگر پاک
                        من ای مردم، شما را دوست دارم

 

 

   

        دشت لاله های واژگون در استان چهارمحال و بختیاری

 

 

در كنج دلم عشق كسي خانه ندارد

 

       در كنج دلم عشق كسي خانه ندارد

                 كس جاي در اين كلبه ويرانه ندارد

 

         دل را به كف هر كه نهم باز پس آرد

                      كس تاب نگهداري ديوانه ندارد

 

            در انجمن عقل فروشان ننهم پاي

                      ديوانه سر صحبت فرزانه ندارد

 

              در بزم جهان جز دل حسرت كش ما نيست

                            آن شمع كه مي سوزد و پروانه ندارد

 

             تا چند كني قصه ز اسكندر و دارا

                   ده روزه عمر اين همه افسانه ندارد

 

            از شاه و گدا هر كه در اين ميكده ره يافت

                              جز خون دل خويش به پيمانه ندارد

 

               گفتم مه من از چه تو در دام نيفتي

                           گفتا چه كنم دام شما دانه ندارد

 

|+|

   

             

                 

یغما گلرویی ترانه‌سرا، شاعر و مترجم جوان ایرانی

 متولد ۶ مرداد ۱۳۵۴در شهرستان ارومیه است

 مادرش نسرین آقاخانی، پدرش هوشنگ گلرویی

 و خواهری بزرگ تر ازخود به نامِ یلدا دارد  .

از او آثار متعددی از جمله شعر، داستان، ‌ترجمهٔ شعر،

 فیلم‌نامه و غیره منتشر شده است .

 

چند نمونه از سروده‌های یغما گلرویی

 

 

      تصور  کن

 

   تصور  کن اگه حتی تصور کردنش سخته!
       جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته!

  جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست!
            جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضد شورش نیست!

   نه بمب هسته‌ای داره، نه بمب‌افکن نه خمپاره!
             دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌زاره!

     همه آزاد آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن!
         تو روزنامه نمی‌خونی، نهنگها خودکشی کردن!

                      

              جهانی را تصور کن، بدون نفرت و باروت!
                 بدون ظلم خود کامه بدون وحشت و طاغوت!

   جهانی را تصور کن، پر از لبخند و آزادی!
                لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی!

        تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه!
             اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه!

        تصور کن جهانی را که توش زندان یه افسانه‌س!
                 تمام جنگهای دنیا، شدن مشمول آتش‌بس!

          کسی آقای عالم نیست، برابر با هم‌اند مردم!
                    دیگه سهم هر انسانِ تن هر دونه‌ی گندم!

         بدون مرزو محدوده، وطن یعنی همه دنیا!
                 تصور کن تو می‌تونی بشی تعبیر این رویا!

 

 

    تو بارون که رفتی 

 

  تو بارون که رفتی شبم زیر و رو شد
           یه بغض شکسته رفیق گلوم شد

       تو بارون که رفتی  دل باغچه پژمرد
                   تمام وجودم توی آینه خط خورد

   هنوز وقتی بارون  تو کوچه می باره
                    دلم غصه داره
                                 دلم بی قراره

    نه شب عاشقانه است
                   نه رویا قشنگه
                        دلم بی تو خونه
                                  دلم بی تو تنگه

     

           یه شب زیر بارون
                  که چشمم به راهه
                      می بینم که کوچه
                         پر نور ماهه

          تو ماه منی که
               تو بارون رسیدی
                         امید منی تو
                              شب نا امیدی

 

ادامه اشعار در ادامه مطلب

|+|

سایه

 

امیر هوشنگ ابتهاج سمیعی گیلانی معروف به «ه.الف سایه»، شاعر متخلص به سایه و موسیقی پژوه ایرانی در ۲۹ اسفند ۱۳۰۶ در رشت متولد شد و پدرش آقاخان ابتهاج از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود.

                

ابتهاج سرپرست برنامه گل‌ها در رادیوی ایران، پس از کناره گیری داوود پیرنیا و پایه‌گذار برنامه موسیقایی گلچین هفته بود تعدادی از غزل‌های او توسط خوانندگان ترانه اجرا شده‌است.

ابتهاج در جوانی دلباخته دختری ارمنی به نام گالیا شد که در رشت ساکن بود و این عشق دوران جوانی دست مایه اشعار عاشقانه‌ای شد که در آن ایام سرود.

 

این هم چند نمونه از اشعار زیبای ابتهاج

 

  ارغوان

 

   ارغوان ! شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من
                    آسمان ِ تو چه رنگ است امروز ؟
           آفتابی ست هوا ؟    یا گرفته ست هنوز ؟
   من در این گوشه که از دنیا بیرون است
          آسمانی به سرم نیست    از بهاران خبرم نیست
     آنچه می بینم دیوارست
            آه ، این سخت ِ سیاه   آن چنان نزدیک است
   که چو بر می کشم از سینه نفس
                        نفسم را بر می گرداند
          ره چنان بسته که پروازِ نگه
                در همین یک قدمی می ماند
           کورسویی ز چراغی رنجور
               قصه پرداز ِ شبِ ظلمانی ست
      نفسم می گیرد   که هوا هم اینجا زندانی ست
                هر چه با من اینجاست   رنگ ِ رخ باخته است
        آفتابی هرگز   گوشه ی چشمی هم
                 بر فراموشی ِ این دخمه نینداخته است
           اندرین گوشه ی خاموش ِ فراموش شده
                   کز دم ِ سردش هر شمعی خاموش شده
                    یاد ِرنگینی در خاطر ِ من  گریه می انگیزد :
                  ارغوانم آنجاست   ارغوانم تنهاست
                     ارغوانم دارد می گرید
            چون دل ِ من که چنین خون آلود
                         هر دم از دیده فرو می ریزد 

 

   

      ارغوان !
    این چه رازی ست که هر بار بهار
          با عزای دل ِ ما می آید
   که زمین هر سال از خون ِ پرستوها رنگین است
    وین چنین بر جگر سوختگان
                 داغ برداغ می افزاید
         ارغوان ، پنجه ی خونین ِ زمین !
             دامن ِ صبح بگیر
             وز سواران ِ خرامنده ی خورشید بپرس
                  کی بر این دره ی غم می گذرند
   ارغوان ، خوشه ی خون !
         بامدادان که کبوترها
  بر لب ِ پنجره ی باز ِ سحر غلغله می آغازند
     جان ِ گل رنگ ِ مرا
             بر سر ِ دست بگیر
                 به تماشاگه ِ پرواز ببر
       آه ، بشتاب که همپروازان
                        نگران ِ غم ِ همپروازند
   ارغوان ، بیرق ِ گلگون ِ بهار !
                        تو برافراشته باش
          شعر ِ خونبار ِ منی
             یاد ِ رنگین ِ رفیقانم را
              بر زبان داشته باش
    تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
         ارغوان ، شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من !
  

باقی‌ اشعار در ادامه مطلب

|+|

دماوند

   

  ای دیو سپید پای در بند از اشعار ماندگارمحمدتقی بهارملقب به

ملک‌الشعرا شاعر، روزنامه‌نگار، ادیب، تاریخ‌نویس، و سیاست‌مدار

ایرانی .(تولد ۱۷ آذر ۱۲۶۵مشهد - وفات ۱ اردیبهشت ۱۳۳۰تهران)

    

 

  

 ای دیو سپید پای در بند!

                        ای گنبد گیتی! ای دماوند!

   از سیم به سر یکی کله خود

                         ز آهن به میان یکی کمر بند

  تا چشم بشر نبیندت روی

              بنهفته به ابر، چهر دلبند

           تا وارهی از دم ستوران

                     وین مردم نحس دیومانند

    با شیر سپهر بسته پیمان

               با اختر سعد کرده پیوند

      چون گشت زمین ز جور گردون

              سرد و سیه و خموش و آوند

             بنواخت ز خشم بر فلک مشت

                  آن مشت تویی، تو ای دماوند!

   تو مشت درشت روزگاری

       از گردش قرنها پس افکند

    ای مشت زمین! بر آسمان شو

                   بر ری بنواز ضربتی چند

             نی نی، تو نه مشت روزگاری

                    ای کوه! نیم ز گفته خرسند

    تو قلب فسرده‌ی زمینی

        از درد ورم نموده یک چند

         شو منفجر ای دل زمانه !

                 وآن آتش خود نهفته مپسند

       خامش منشین، سخن همی گوی

                     افسرده مباش، خوش همی خند

        ای مادر سر سپید! بشنو

                  این پند سیاه بخت فرزند

          بگرای چو اژدهای گرزه

               بخروش چو شرزه شیر ارغند

        ترکیبی ساز بی‌مماثل

            معجونی ساز بی‌همانند

             از آتش آه خلق مظلوم

                     وز شعله‌ی کیفر خداوند

     ابری بفرست بر سر ری

      بارانش ز هول و بیم و آفند

       بشکن در دوزخ و برون ریز

               بادافره کفر کافری چند

             ز آن گونه که بر مدینه‌ی عاد

                        صرصر شرر عدم پراکند

            بفکن ز پی این اساس تزویر

                    بگسل ز هم این نژاد و پیوند

           برکن ز بن این بنا، که باید

               از ریشه بنای ظلم برکند

         زین بی‌خردان سفله بستان

                          داد دل مردم خردمند...

 

|+|